Loting voor 3.000 wandelaars

Vierdaagse: geen uitzondering voor Eddy Boerman

 

 

 

Eddy Boerman uit Warnsveld krijgt geen dispensatie om 30 kilometer per dag te wandelen. Hij Heeft een beenprothese, maar de organisatie van de Nijmeegse Vierdaagse is niet bereid voor hem een uitzondering te maken.

Eigenlijk zou hij, gezien zijn leeftijd (47), zelfs 50 kilometer per dag moeten lopen. Een afstand van 40 kilometer per dag is het minimum. Verder wil de organisatie niet gaan, zeer tot teleurstelling van Boerman die al fors aan het trainen was geslagen.
Tien jaar geleden verloor hij bij een verkeersongeval zijn linkerbeen. Als motoragent ging hij met 100 kilometer per uur onderuit toen zijn voorwiel blokkeerde. Boerman: "In die tijd woonden we in Nijmegen. Ook onze kinderen zijn er geboren. Ik werkte bij de Regiopolitie Gelderland-Zuid. Bij de Vierdaagse was ik als politieman en motoragent nauw betrokken. Een hartenwens was toen al zelf ook een keer te mee lopen."
Boerman is geen man om bij de pakken neer te zitten. Hij kreeg een beenprothese aangemeten en met grote inzet werkte hij aan zijn revalidatie. Dat had tot gevolg dat hij weer terugkeerde in zijn oude baan bij de politie. Inmiddels is hij docent aan de politieacademie in Apeldoorn. Ook zijn geliefde badmintonsport kon hij weer kon oppakken. "Daar heb ik zelfs een speciale sportprothese voor laten maken, waarbij de knie is vastgezet en dus niet meer kan draaien. Daardoor worden mijn heup en rug minder belast. Ik speel zowel in de reguliere competitie als in die voor minder validen. Bij de laatste groep ben ik zelfs al Nederlands kampioen in drie categorieën en wereldkampioen bij het herendubbel geworden. Nu ben ik fanatiek bezig me voor te bereiden op de volgende wereldkampioenschappen", aldus Boerman.
De Vierdaagse is overigens al eerder in beeld geweest. In 2003 is hij al met de Vierdaagse begonnen. Helaas heeft hij toen na één dag moeten opgeven vanwege problemen met de prothese.
"Het gekke is dat ik toen wèl dispensatie had om 30 kilometer per dag te lopen. In die tussentijd is het reglement gewijzigd en kan het niet meer. Wel mag ik 40 kilometer lopen, maar ik weet dat dit absoluut tot lichamelijke problemen leidt. Een andere Vierdaagse telt voor mij niet. Het wordt Nijmegen of niet, zo zitten de dingen in elkaar. Ik ben diep teleurgesteld in de starheid van de organisatie in Nijmegen. Ik kan me voorstellen dat een 'ja' tegen mij de weg ook voor anderen opent, maar er moet toch een uitzondering mogelijk zijn", klinkt het strijdvaardig.

40 keer Nijmegen: ‘De emoties barstten los’

Burgemeester Peter van der Velden feliciteert Frans van Duuren foto Serge Mouthaan

Frans van Duuren liep heel Europa rond. Van Ierland tot Polen en van Griekenland tot Noorwegen. Deze week liep hij voor de veertigste keer de vierdaagse van Nijmegen. Het is tevens de laatste maal. “Goed is goed.”

Vorig jaar kon hij al de veertigste halen, maar toen sloeg het noodlot toe. Een val tijdens een training gooide roet in het eten. “Ik was helemaal klaar voor de vierdaagse in Nijmegen. Het zag er goed uit, maar toen die val. Ik heb thuis echt zitten huilen”, vertelt Van Duuren.

Gelukkig voor hem verliep dit jaar alles volgens schema en liep hij de tocht helemaal uit. Wel had hij angst gekregen dat het hem niet meer gegund zou zijn. “Voor hetzelfde geld gaat het weer mis. Daar heb ik vaak aan gedacht. Maar het bleef tot aan het einde goed gaan.”

Van Duuren, 83 jaar, ziet er monter uit voor iemand die op deze respectabele leeftijd zo’n 120 kilometer in zijn kuiten heeft. Hij maakt een sterke indruk. Maar juist zijn broze gezondheid die hem parten speelde zorgde er voor dat hij ging wandelen.

Hartproblemen en reumatische klachten werden geconstateerd. Zijn toenmalige arts vertelde dat wandelen geen kwaad kon. “Ik heb altijd gebokst en daardoor heb ik een beresterke conditie gekregen. Uiteindelijk ben ik gaan wandelen. In 1968 liep ik voor de eerste keer mee in Nijmegen en nu dus laatste keer”, zegt Van Duuren.

Hij vertelt over emoties die naar boven kwamen toen hij voor de veertigste keer de eindstreep haalde. Alles kwam los en alle spanning omhoog. Een heel erg abrupt einde vond hij het. Zo van, ‘Nou dit is het dan’.

“Ik voelde altijd al spanning, want het is zo mooi dat mijn dochter en kleindochter op mij staan te wachten. Helaas zonder mijn vrouw die is lange tijd geleden al overleden, maar ik denk altijd aan haar”, aldus Van Duuren.

De Bredanaar wandelt al ruim 59 jaar en nog steeds pakt hij zijn tochten mee. Zo’n 12 tochten van de vereniging en nog 25 andere wandelt hij per jaar.

Van Duuren: “Het gaat natuurlijk niet zo makkelijk als vroeger. Toch liep ik dit jaar in Nijmegen elke dag beter en sneller. Ik wil wel even kwijt dat dit allemaal niet kan zonder mijn dochter en kleindochter. Zij zorgen echt goed voor mij.”

Lisa en Janna van 12 jaar lopen Vierdaagse van Nijmegen

De 94e Vierdaagse van Nijmegen wordt dit jaar gehouden van 20 t/m 23 juli. Met dit jaar twee bijzonder jonge deelnemers uit Hoofddorp: Lisa van Strik en Janna Dekker. Beiden zijn 12 jaar en lopen straks 40 kilometer per dag. En alsof dat al niet speciaal genoeg is: ze worden ook nog eens gesponsord door de gemeente Haarlemmermeer.
Natuurlijk gaan ze daar niet zonder slag of stoot aan beginnen, laat moeder Baudien Dekker weten. "Vanaf vorig jaar september zijn de dames al aan het trainen. Lisa en Janna hebben de tocht nog nooit gelopen. Ze zijn dit jaar twaalf geworden en waren daarom verzekerd van een startbewijs. De moeder van Lisa heeft de twee jonge deelnemers op de Vierdaagse voorbereid met informatie en met trainingskilometers, zoals tijdens een wandeling bij Egmond met sneeuw op het strand."
"In Drenthe hebben ze een training gehad om echt vier dagen achter elkaar te lopen en daarmee te ondervinden wat het is om de volgende dag weer startklaar te staan. Het weer was ronduit koud te noemen en ze hebben het zwaar gehad. Maar, ze sloegen zich er weer dapper doorheen en we mogen er van uit gaan, dat het in Nijmegen gaat lukken."
Wie Lisa en Janna wil volgen tijdens hun eerste Vierdaagse: www.loopjemee.nl.

Gezocht: Vierdaagse lopers voor Jelte

 Richard Balk uit Dronten is op zoek naar Nijmeegse vierdaagselopers die net als hij hun sportieve prestatie willen gebruiken voor hulp aan het Biddinghuizense jongetje Jelte(9), dat na mishandeling in coma is geraakt.
Het is voor de vijfde keer dat Richard Balk meedoet aan de vierdaagse te Nijmegen. Voor hem is het niet zomaar iets. In 2006 kon de sportieve Richard ten gevolge van een trombosebeen bijna niet meer lopen. Om te revalideren ging hij wandelen en raakte, zoals hij het zelf zegt, besmet met het wandelvirus. Het bereiken van de finish van de vierdaagse in 2007 was voor hem dan ook een zeer emotioneel moment om na een lange strijd van revalideren toch weer zo’n prestatie neer te kunnen zetten. Bovendien was het de aanzet tot het oprichten van Stichting Inpetto, een organisatie die zich inzet voor mensen die het moeilijk hebben.
Getroffen
Het verhaal van de negenjarige Jelte, die na mishandeling door twee jongens in coma is geraakt heeft Richard Balk diep getroffen. ‘Ik vind het onbevattelijk dat zoiets je blijkbaar zomaar kan overkomen. Ook is het voor mij niet te begrijpen dat de daders (10 en 14 jaar oud) zo jong zijn’. De ouders van Jelte willen graag met hun zoon naar Amerika om hem daar een speciale zuurstoftherapie te laten volgen. Deze behandeling wordt door de Nederlandse zorgverzekeraars niet vergoed, ondanks het feit dat er bij andere kinderen goede resultaten mee geboekt zijn.
‘Jelte moet een kans krijgen. Hij staat pas aan het begin van zijn leven. Dat geld moet er dus gewoon komen’, vind Richard. Vandaar dat hij op zoek is naar wandelaars die net als hij willen lopen voor Jelte. Belangstellenden kunnen zich aanmelden via info@stichtinginpetto.nl. Financieel steunen kan via rekening 500669864 te Dronten o.v.v. Jelte. Meer informatie over Jelte is te vinden op www.help-jelte.nl

'De intocht op de Via Gladiola was gaaf'

 

Ze waren goed getraind en liepen op goede sokken en schoenen. Bijna fluitend stapten Patrick Ligtenberg en Chris Uijtenhaak elke dag hun 30 kilometer weg in de 93e Vierdaagse van Nijmegen. Of kwam het door het brood dat ze onderweg kochten?

Met hun 11 jaar behoorden Patrick (5-12-97) en Chris (29-11-97) tot de jongste deelnemers van de Vierdaagse. Met bewonderenswaardige discipline hadden de boezemvrienden de noodzakelijke trainingskilometers gemaakt. Want enthousiast geworden door de verhalen van hun vaders wilden ook zij de intocht op de magische Via Gladiola meemaken. “Dat was echt gaaf jôh", vertellen ze vol vuur. “Van wildvreemde mensen kregen we gladiolen en ook vroegen mensen of ze ons mochten versieren en dan kregen we allemaal slingers over ons heen. Maar het mooiste was toch wel toen we ons Vierdaagse kruisje kregen. Onze eerste. We waren heel blij en trots. “
Zowel de Vijfhuizense Patrick als de Hoofddorpse Chris zijn verwoede voetballers en spelen bij DSOV. Om een beetje reclame te maken voor hun cluppie besloten ze al snel in hun voetbalshirt te gaan wandelen. Met als bijkomend voordeel dat ze goed herkenbaar waren voor hun vaders die de 50 kilometer liepen en tegen het einde van de tocht gingen uitkijken naar hun nageslacht. Op de tweede dag na. Toen waren de rollen omgedraaid en moesten de mannetjes in Wychen op hun pappies wachten. Patrick weet nog dat het erg lang duurde. Chris weet nog de oorzaak. “Onze vaders hadden teveel biertjes op onderweg. Mijn vader Cor heeft dan nooit haast, want hij zegt je betaalt voor de hele dag."
Wie de Vierdaagse loopt, heeft te maken met een strak schema. Zo ook de beide jongens. Kwart over zes uit bed, zeven uur in het busje dat hen van de camping naar Nijmegen bracht en om half acht starten. Met in hun bagage een beste stapel boterhammen die hun moeders 's morgens met veel liefde hadden klaargemaakt. Brood dat bij thuiskomst nóg in de rugzak zat. “Weet je, bakker Bart had onderweg een goede klant aan ons. Dat brood was veel lekkerder dan het brood dat onze moeders meegaven", weten de mannen die tot geruststelling van hun ouders wandelden onder de hoede van de 15-jarige Tom Koopman. Zijn vader liep mee met de twee andere vaders. De jongens kijken elkaar aan en lachen: “Zonder Tom waren we veel sneller geweest."
De vraag of er een vervolg komt, zorgt voor verschillende reacties bij de boezemvrienden. Bij Chris klinkt een volmondig ja, Patrick moet er nog eens goed over nadenken.

Akerslootse veteraan (81) loopt vierdaagse uit

 

 

Je bent gek'. Dat was wat Henk van den Berg uit Akersloot te horen kreeg, toen hij zijn vriend - een beroepsofficier - voorstelde om met hem mee te lopen tijdens de Vierdaagse van Nijmegen. Een begrijpelijke reactie. Van den Berg, oud-chef personeelsvoorlichting bij de Hoogovens en daarnaast luitenant kolonel b.d., is namelijk eenentachtig jaar.

Dat het inderdaad gekkenwerk was, wil Van den Berg inmiddels zelf ook wel toegeven. 'We kregen stortbuien over ons heen en 's avonds was ik steeds nat, vanwege het zweten in de hitte van de namiddag' vertelt hij. 'Maar ik heb het gehaald, ook doordat ik vooraf nog even flink getraind heb. Elke dag was ik ruim voor vijf uur binnen.'

Van den Berg en zijn kameraad logeerden in een buurthuis - een oude luchtmachtschool - in Nijmegen. Daar gingen zij 's avonds al vroeg onder zeil, om zich de volgende ochtend in alle rust voor te bereiden op de nieuwe wandeldag. Beide heren haalden - op een enkele blaar na - zonder noemenswaardige problemen de eindstreep. Op de laatste dag, op de befaamde 'Via Gladiola', mocht Van Den Berg dan ook de felicitaties in ontvangst nemen van de commandant der landstrijdkrachten, die de prestatie van de oud reserve-officier nauwlettend had gevolgd. De wandelmedaille is voor Van den Berg de tweede onderscheiding binnen vier maanden. Tijdens de lintjesregen op Koninginnedag kreeg hij al een koninklijke onderscheiding uit handen van de burgemeester. En noblesse oblige, dus volgend jaar weer?

Ervaringen Lopers Nijmeegse Vierdaagse

 

Frans de Bakker omschreef zijn ervaringen als volgt:
Tja de 93e Nijmeegse vierdaagse hoe kan je dat beschrijven, je weet dat het zwaar gaat worden een ieder heeft wel wat aan voeten, knieën, nek, scheenbeen enz.
na dag twee raak je wel daar aan gewend daarom is dag twee ook een vervelende dag.(dag één loop op je trainings uren)
Maar voor dat wij naar Nijmegen gingen moesten we de huisvesting regelen, daarvoor is het internet wel een uitkomst, na een paar weken zoeken hadden we een adres in Beek - Ubbingen een prima hotel.
Met de fiets moeten we naar de wedren en het laatste stukje klimmen lekkere op warming  voor de spieren en dat om 3.30.in de ochtend.
Het is druk op de wedren, elke dag staan hier heel wat  wandelaars te wachten op de start en het scannen van het pasje.
En dan er tegen aan 50 kilometer en dat 4 dagen lang om eerlijk te zijn heb ik wel eens gedacht waar ben ik toch aan begonnen.
Onderweg kom je ook een keur aan mensen tegen zo ook vele westlanders en uit de Hoek natuurlijk ook wandelaars. Vier personen met als sponsor de Firma Schalkpoort.
Niet dat deze wisten wie ik was of ben, maar het is wel leuk om deze zo af en toe langs te zien komen en ook de pijn bij sommige te zien en de steun die de jonge mensen aan elkaar gaven ik denk dat ze het allemaal hebben gered, maar weet het niet zeker ik hoop het wel..
Ja en dan vrijdag het was een giga feest in Cuijk prachtig om  de ponton over te steken en dan op naar de  Via Gladiola wat een mensen massa, er waren er 1,3 miljoen. Al met al was het weer een prachtige 4 daagse de regen daar gelaten, hoort er ook een beetje bij.
Er was één klein foutje en dat was op de Via Gladiola het parcours was op sommige plaatsen smaller gemaakt, tja en dan loopt het vast wat voor de lopers niet echt leuk is,
je voelt dan alle pijntjes en zeker als je stil moet staan.
Maar goed het is ook een gigantische evenement wat elk jaar toch weer in goede banen moet worden geleid.
Oh ja, voor de 200 kilometer we hebben het kruis met kroon  voor gekregen.Het blijft toch een prestatie.
--
Yvonne Koornneef onderging de Vierdaagse als volgt:
Het was in één woord weer helemaal super. De eerste twee dagen was het wel wat warm en benauwd. De derde dag was nat en de laatste dag was helemaal top. Eén buitje gehad maar dat mocht de pret niet drukken..
Je wordt gedragen door het publiek. Natuurlijk zitten er wel saaie stukken bij om te wandelen, waar weinig mensen langs de kant staan, maar dan is het muziek in de oren en gaan!!!
De sfeer is uniek en dat kan alleen maar in Nijmegen. 's-Ochtends vroeg word je uitgezwaaid / aangemoedigd door de vele studenten die hun bed nog niet hebben gezien en als je terug komt in de stad en je hoort  You'll Never Walk Alone dan staat het kippenvel op je armen en de tranen in je ogen.
Als je bedenkt dat er ruim 40.000 mensen aan het wandelen zijn en er duizenden mensen aan de kant staan om je aan te moedigen, dan is het voor Nijmegen een evenement om trots op te zijn. De saamhorigheid die er heerst onder de wandelaars en de bezoekers, altijd een gezellige sfeer zowel op het parcours als in de stad tijdens de feesten. Niet te vergeten de gastvrijheid van de mensen langs het parcours, die is echt hartverwarmend!!
Natuurlijk is er ook de nodige steun van het thuisfront in de vorm van sms-jes en telefoontjes van familie, vrienden en collega's dat helpt je echt door de moeilijke uurtjes heen. Tuurlijk zit je er in die dagen wel een keer doorheen, maar als je de laatste dag je medaille in ontvangst kan nemen is alles vergeten en kan/mag je trots zijn op de prestatie die je hebt neergezet.
Op naar de 7e keer!!!
--

Cees Leerdam over zijn groep, die bestond uit: Jos Schalkoort (40 km, 3e keer), Jaap Schalkoort (50 km, 3e keer), Cees Schalkoort (50 k, 8e keer), Cees Leerdam (50 km, 9e keer), Gerard Vrolijk (30 km, 6e keer)
Het was niet de eerste keer en ook niet de laatste keer dat we in Nijmegen vier dagen hebben gelopen. Vier dagen , waarvan de meeste Hoekenezen , een totaal van 200 km hebben opgebouwd of nog iets meer….
Een groep van 12 lopers stond op de camping van het recreatiepark de Groene Heuvels in Ewijk met een viertal verzorgers.. verzorgden voor de lopers het avondeten, een post langs een weg met comfortabele stoelen om even te zitten en te drinken en te eten, een brengservice in de morgen naar het Keizer Karelplein.
Als verzorger ben je dus ook een dag lang bezig..
De lopers van de 50 km moeten tussen 4.00 uur en kwart voor vijf starten.
Dat betekent dat je om ongeveer half drie op staat. Je start dus in het donker en in de eerste wandeluren zie het licht worden..
Wat is het bijzondere voor 2009?
Het vochtige weer, met een luchtvochtigheid van 80 %, weergegeven op digitale schermen langs de route. Een van de schermen riep vrouwen tussen de 18 en 35 op bij de volgende afslag linksaf te gaan voor nader onderzoek naar de Mexicaanse griep. Daar wachten artsen en zusters op hen. Alle andere vrouwen en mannen konden doorlopen. Het leek zo echt…
Langs de route liep Westlandse Koos, in een dondergroen ruitjespak, vaak tegen de stroom in, tomaten en paprika’s uit te delen.
Een regenbuitje van drie uur op donderdag, zo tussen 11 en 2 uur. Wandelschoenen die nat worden, van binnen en van buiten.. Hoe te drogen?? Gelukkig was een föhn beschikbaar om de binnenkant te drogen.
--

Casper Brobbel is pas 13 jaar en liep dit jaar voor de tweede maal mee. Zijn indruk:

Mijn naam is Casper Brobbel en ik ben 13 jaar. Ik heb dit jaar voor de 2e x de 30 km gelopen bij de Nijmeegse Vierdaagse.
Wat ik zo leuk vind aan de Vierdaagse is de gezelligheid en de sfeer.(vooral de laatste dag).
Er zijn altijd mensen die mij komen aanmoedigen(zoals mijn mama en mijn zusje).
Ik heb dit jaar gelopen met Jochem en Martijn, dat zijn mijn 'neefjes'.
Ook vind ik het super leuk dat de Vierdaagse met zoveel mensen is, je hebt altijd wel iemand om mee te praten en iedereen spreekt je ook aan,
Kortom, de Vierdaagse is Super Vet.!!
Groetjes Casper Brobbel
Foto casper
----
Paul van de Burgt beleefde de vierdaagse op zijn manier, samen met Maja van Oosten en Jan van der Hoeven.
De 4-daagse in Nijmegen is elk jaar weer een fenomenaal gebeuren, dat door duizenden wandelaars en zeer enthousiaste bewonderaars wordt gevolgd. Ook dit jaar was het weer het geval. Essentieel voor het goed verlopen van een 4-daagse is een gedegen voorbereiding van vele maanden. Vanaf februari werden er door Maja, Jan en Paul dan ook diverse tochten gelopen, variërend van 20 – 45 km, waarbij Paul zelfs 750 km getraind had.
Op maandag 21juli werd er al vroeg naar Nijmegen gereden om de benodigde barcodekaart af te halen, want zonder kaart, geen deelname. Het was al een groot feest in Nijmegen, want de 4daagse feesten waren al in volle gang. Doordat de inschrijving nu ook op zondag al mogelijk is, was het verkrijgen van de kaart een fluitje van een cent en konden we naar onze slaaplocatie vertrekken. Dit jaar sliepen we in Groesbeek, terwijl het diner bij de, voor vele Hoekenezen bekende, Rene en Elly in Malden plaats vond. Dat is een belevenis op zich. Met 60 man op een woonboerderij dineren en voor een groot deel slapen. Elk hoekje, schuurtje etc was benut. Na de hernieuwde kennismaking en het eerste diner zijn we vroeg op stok gegaan, want we hadden de vroege start op dinsdag (05:15 uur).
Dinsdag, de dag van Elst was het een gezelligheid bij de doorkomsten van Bemmel en Elst en natuurlijk niet te vergeten 2x Lent. Het is bewonderenswaardig, dat zoveel volk op de been is op zo’n onchristelijk uur.  Het was 24-27° C met een vochtigheid van 80%. Dus het was prima wandelweer, alleen behoorlijk benauwd.
Woensdag, de dag van Wijchen, ging de route richting Overasselt door het bos, wat een verademing was, na de saaie 2 uur die we nodig hadden om Nijmegen te verlaten. Eenmaal in Alverna begon het enthousiaste publiek de wandelaars op te zwepen en in Wijchen was het één groot feest. De route ging verder via Beuningen, waar het ontzettend warm werd 26° C. ’s avonds hebben we met z’n allen na het diner een kleine pallet aardbeien schoongemaakt, die voor het goede doel de dag erna verkocht zouden worden.
Donderdag, de beroemdste dag van de 4daagse, begon met een klein beetje regen, maar omdat de temperatuur lekker was, viel dat wel mee. In één rechte lijn naar het zuiden. Waar we bij onze woonboerderij aardbeien met slagroom kregen. De grens met Limburg werd al snel gepasseerd (via Mook en Plasmolen). De weersvoorspelling was zonnig weer zonder regen, dus toen we voor Groesbeek een beetje druppels voelden vonden we dat niet zo erg, maar de druppeltjes werden druppels (jas aan) om daarna uit te groeien tot een giga-hoosbui van 1½ uur, dus allemaal snel de poncho aan over de toch al natte kleren. Heel jammer, want hierdoor misten we de lol van Groesbeek en de zevenheuvelenweg, waar het echt zwart zag van de mensen met campers etc. Gelukkig werd het halverwege die weg droog, waarna we toch weer met stralend weer Nijmegen inliepen.
De laatste dag, vrijdag is eigenlijk niet anders dan alle andere jaren. Bij Linden begint het feest, om vervolgens bij Cuijk te onaarden in een bijna onmogelijke doortocht met zoveel publiek en dan natuurlijk de pontonbrug over de Maas, waar dit jaar zelfs het publiek op stond, zo vol was het. Schitterend weer, mooie temperatuur en dan op naar de via Gladiola. We passeerden Mook en Malden om in Nijmegen te eindigen en juist ter hoogte van het ziekenhuis, als alle militairen en muziekkorpsen er op hun paasbest bijlopen ging de hemelpoort voor een half uur open. Echt zeiknat waren we, want tijd om iets aan te trekken was er niet. Ook als we het gewild hadden was het onmogelijk met zoveel publiek aan de kant en 45.000 lopers voor en achter je.
Bij de finish waren we voldaan en gelukkig omdat onze 3e officiële 4daagse er weer op zat en we ons gaan voorbereiden op 2010.

vlnr Paul van de Burgt, Maja van Oosten en Jan van der Hoeven

Het is stil langs de wandelroute

De wandelaars stoppen hun gezicht diep weg in hun capuchon en lopen stevig door. Af en toe klinkt er nog een vrolijke noot, maar de sfeer is duidelijk minder dan de afgelopen twee dagen. Op de derde dag van de Vierdaagse is er flink wat regen gevallen.

De weersomstandigheden hebben het aantal deelnemers teruggebracht tot 37.454, gisteren vielen er 934 wandelaars af. Dat valt nog mee: op de eerste wandeldag zijn er 473 deelnemers afgehaakt en de tweede dag sneuvelden 1748 lopers.
Wandelaar Ton de Jong heeft meer moeite met de warmte dan met de regen. De eerste dag werd hij onwel door de hitte, maar vandaag gaat het hem beter af. Hij heeft zich goed voorbereid op het slechte weer. Hij draagt een regenjas, waterdichte schoenen en hoezen over zijn kuiten om zijn sokken droog te houden.
Ook Rianne Berendsen en Merel Bafoort hebben zich goed ingepakt. Er is nog slechts een klein stukje van hun gezichten zichtbaar, de rest is bedekt door grote gele poncho's. Het lopen gaat goed, maar ze vinden het wel jammer dat het regent. Berendsen: ,,Het enthousiasme van de wandelaars neemt af en er staan minder supporters langs de kant.
,,De mensen die er wel staan zijn echte bikkels,'' voegt Bafoort er lachend aan toe. De vuilniszakken die ze om hun schoenen dragen hebben ze van bewoners langs de route gehad. ,,Natte schoenen en sokken lopen niet lekker en vergroten de kans op blaren,'' vertelt Berendsen. Ze maken zich geen zorgen om de finish, deze dag gaat een stuk beter dan de dagen ervoor.
Bij de EHBO-post op de tweede rustplaats hebben de hulpverleners niet meer mensen met blaren binnengekregen dan de eerste twee dagen. ,,Er was wel meer vraag naar ijsbehandeling voor de spieren,'' vertelt commandant Kor de Groot.
Nadine Gerding ligt in de EHBO-tent, ze heeft kramp in haar kuit. Een fysiotherapeut probeert haar weer op weg te helpen, want ze wil dolgraag de finish bereiken. De regen hindert haar niet. Kor de Groot: ,,We doen alles wat we kunnen om de bijna 40.000 wandelaars vrijdag over de finishlijn te laten lopen.''

Vierdaagse lopen voor kroontje op het goud

 

 

MAARN - De lopers van de Nijmeegse Vierdaagse hebben de kilometers van de eerste dagen al in de benen. Een van hen is Leen van Dam uit Maarn. Voor de elfde achtereenvolgende keer loopt hij mee, voor het kroontje op het gouden kruis dat hij vorig jaar heeft verdiend.

door Monique José Timmermans
,,Mijn hele leven wilde ik al meedoen, de eerste keer na militaire dienst. Dat ging niet door omdat een groot deel van de groep er te weinig voor getraind had.", vertelt Van Dam. ,,Pas vanaf het moment dat ik met de VUT ging, kreeg ik de kans om volgens een schema te trainen en de Vierdaagse ook echt te lopen."
Die trainingen werkt Van Dam vooral af in de omgeving van Maarn. ,,De eerste keren gaf dat een gevoel van spijbelen van school: niet werken maar lopen door de natuur. Er zij hier zoveel mooie routes: richting Leersum en Doorn/Driebergen of juist naar Veenendaal/Rhenen. Ik loop ook tijdens vakanties bijvoorbeeld in de Alpen. De derde dag van de Vierdaagse, de meest heuvelachtige route door Limburg (Groesbeek) levert voor mij dan ook geen problemen op."
Hoewel Van Dam inmiddels de 65 is gepasseerd, loopt hij nog steeds mee met de groep 55+ers die dagelijks 40 km aflegt. ,,De grootste en ook meest gezellige groep, mannen en vrouwen lopen daar beiden in mee. Dat is wat de Vierdaagse speciaal maakt, de saamhorigheid tussen de 50 deelnemende nationaliteiten. De ontmoetingen, gesprekken en het feest in de dorpen die je passeert. Ieder loopt zijn eigen tempo en rust op eigen momenten, maar op een of andere manier kom je altijd weer mensen tegen die je kent."
,,Zelfs een keer op vakantie aan de Noordkaap. Een Noorse commandant daar had de Vierdaagse ook een paar keer gelopen."
De Vierdaagse week verloopt volgens een vast ritme. ,,Ik slaap thuis en sta op tijd op, met de auto naar Elst en van daar met de trein naar Nijmegen. De start is om 5.00 uur of om 6.00 uur (beide twee maal), zodat je voor eventuele hitte uitloopt. Het allermooiste beeld onderweg is de zonsopkomst bij Elst tijdens de route door Gelderland op de eerste dag."
,,Mooi is ook elk jaar de rustpauze die ik neem bij mensen in hun voortuin, zo gastvrij, inmiddels kijk je al naar elkaar uit. Ik rust maar een maal onderweg, eten en drinken is overal langs de route te koop dus neem ik geen tas met proviand van thuis mee. De gouden kruisdragers hebben als aparte vereniging eigen rustgelegenheden, daar kan ik voor nu het eerst gebruik van maken. Rond 13.00/14.00 uur ben ik weer binnen, dan ga ik naar huis om te slapen."
Tranen
Het meest bijgebleven is de tocht van 2006, deze is wegens hitte afgelast na de eerste dag. Ik was allang binnen voor de ellende begon en lag thuis te slapen toen mijn vrouw het bericht op het nieuws hoorde. Ze maakte me wakker, ik kon het gewoon niet geloven. Aan degenen die de eerste dag wel uitgelopen hebben is een speldje met tranen uitgereikt."
,,Vrijdag na de grandioze binnenkomst weet ik nooit of ik het volgend jaar weer zal doen. Je voelt de kilometers dan wel! Maar in februari/maart begint het altijd weer te kriebelen..."LEERSUM - Kunstgilde Heuvelrug opent zaterdag 25 juli om 16.00 uur haar zomerexpositie, waarin werk van drie gildeleden is te zien. Ben Kolenbrander en Nel van der Sluis exposeren schilderijen, Jip Klimstra toont keramiek.
Ben Kolenbrander woont en werkt in Rhenen en exposeert nieuw werk ter gelegenheid van zijn 75e verjaardag. Hij kreeg zijn opleiding aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst en de Vrije Academie, beide in Den Haag. Nel van der Sluis- Vriend woont in Amerongen en werkte vele jaren in tuin- en landschaps-architectuur. In haar werken worden combinaties van meerdere materialen, zoals acryl, ecoline en oostindische inkt, gebruikt. Haar werk is te zien op www.artbynel.nl. Jip Klimstra woont in Rhenen en volgde Famous Artists School in Amsterdam en deed cursussen aquarel, portrettekenen en boetseren, alsmede een opleiding creatieve therapie. Observatie van het gedrag van mens en dier is haar sterke kant.
De expositie loopt tot 3 september en is open op vrijdag, zaterdag en zondag van 14.00 – 16.30 . Locatire: Kerkplein 10. De toegang is vrij. Info: ww.kunstgilde-leersum.nl

Grote spelbreker is de kleine teen

 

Een ontstoken kleine teen heeft de Vierdaagseplannen van Stentordeelnemer Marcel Brondijk danig in de war geschopt. "Het voelt alsof ze er met een hamer op geslagen hebben.

Zelfs na 1000 cc pijnstillers voelde ik hem nog kloppen. Het ging gewoon niet. De Vierdaagse is voor mij einde verhaal." Waar hij na dag twee nog vol goede moed was over het uitlopen van 's werelds grootste wandelevenement, zit hij na dag drie al thuis op de bank. Een dag te vroeg en met tachtig kilometer te weinig in de benen. "Ik was gekomen om de Vierdaagse uit te lopen, niet om op deze manier uit te vallen." Brondijk is vastbesloten nogmaals een poging te wagen. "Zoiets als dit heb ik nog nooit gehad. Ik voel me verder ook prima, heb geen last van mijn benen of rug. Alleen die kleine teen." Ondanks de fysieke malheur is en blijft de Vierdaagse van Nijmegen iets speciaals vindt Brondijk. "Het is een geweldig gezellig evenement en echt een prestatie als je 'em uitloopt. Ik ga het zeker nog eens proberen."
Voor Harry Vos lonkt het Vierdaagsekruisje wel. "Bij de finish zat ik kapot, maar na het broodje haring waar mijn vrouw me mee opwachtte, was ik aardig opgeknapt." De regen maakte de derde wandeldag behoorlijk zwaar. "Op zich kun je met een goede regencape prima wandelen, maar op den duur worden je schoenen en kousen nat." Wonderbaarlijk genoeg heeft Vos nog geen enkele blaar gehad. Hij is dan ook vastbesloten morgen het kruisje op te halen. "Zelfs al heb ik tien blaren, dan nog loop ik naar de finish."
Irina Minsky heeft op wat schaafplekjes na ook geen last van fysiek ongemak. "Die wondjes voel ik zo goed als niet." Een stuk vroeger dan gewoon kwam ze gisteren over de eindstreep. "Het leek of iedereen door de regen steeds harder ging lopen." Na afloop van de etappe wachtte haar persoonlijke hoogtepunt van de week: een voetenbad bij de mensen van de Christelijk Gereformeerde Kerk. "Elk jaar is dat weer genieten."